മണ്ണ്‍ മണക്കുമ്പോള്‍

വേനലിലാണ് മണ്ണിന്റെ മണം യഥാര്ത്യത്തില്‍ ആസ്വദ്യമാവുന്നത്. വെയില്‍ മറയുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ മഴ മുഖം കാണിക്കും . ആദ്യം ഒന്ന് ഭൂമി നനച്ചിട്ട് പോകും. ആദ്യത്തെ വെള്ളത്തിന്റെ കുളിര്‍ ഭൂമി ഏറ്റു വാങ്ങുന്നതോടെ മനം നിറയുന്ന മണം പുറപ്പെട്ടു തുടങ്ങും. എന്നാല്‍ മഴ പെയ്തു ഭൂമി മദാലസ ആകുന്നത് വരെ ആ നറുമണം ഭൂമിയില്‍ തങ്ങി നില്കില്ല. ഇഞ്ചി നടാന്‍ കിളച്ചിട്ട പറമ്പില്‍ നിന്നും പൊടിഉയരുന്ന മൈതാനത് നിന്നുമാണ് ഞാന്‍ ആ മണത്തിന്റെ സൗരഭ്യം ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ മണ്ണിന്റെ മണം ആകര്ഷനീയമാണ്. വയനാടന്‍ മണ്ണിന്റെത് പ്രത്യേകിച്ചും . മണ്ണിന്റെ വിളിയും തടുക്കാന്‍ കഴിയാത്തതാണ് . മണ്ണ് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഇറങ്ങി ഒന്നും നോക്കാതെ നടന്നവരാണ് മിക്ക വയനാട്ടുകാരും . യുദ്ദവും അതെ തുടര്‍ന്നുണ്ടായ വിശപ്പും ആ വിളിക്ക് ശബ്ദം നല്‍കി. കൊതിപ്പിച്ചു കൂടെക്കൂടിയ മണ്ണ് തന്നെ ഇടക്ക് മലംബനിയുടെ രൂപത്തില്‍ പിണങ്ങി നോക്കിയെങ്ങിലും അവരാരും തന്നെ പിന്തിരിഞ്ഞില്ല .
മണ്ണും മനുഷ്യനും നാടും നരകവും വീടും വിശപ്പിന്റെ വിളികളും എയുതില്‍ പയഞ്ഞനാണ്. എന്നാല്‍ പൊറ്റക്കാടിന്റെ വിഷകന്യക അതിനെ ഒക്കെ ഉസ്താതായി നില്കുന്നു. പോട്ടക്കടിനു മീതെ ഇതിനെ കുരിചെയുതുയ ആരും തന്നെ ഇല്ല .
സലാം